امام حسین(ع) - مناجات اربعینکاش پایِ دلِ ما هم به نوایی برسداربعینی ، حرمی ، کرب و بلایی برسدآری آقاتر از آنی تو که راهم ندهیدارم امید که از دوست ندایی برسدخاک پای همه زوّارِ تو روی چشمماین غباری است که از تازه هوایی برسددر دل این همه جمعیّت مشتاق گُمممگر الطاف کریمی به گدایی برسدمن هم انگار گُل گمشده دارم آقاشاید از حنجر بُبریده صدایی برسداین همه مرهم پا ، پیشکشِ زوّارتبه یتیم تو نشد مرهم پایی برسدکاش از کعبه بخوانند مرا کرب و بلایا که از کرب و بلا ، حکم ولایی برسدهمه آمادۀ لبیک به ارباب شویمکه هنوز از لب خشکیده ندایی برسدیالثارات ! مهیای قیامی باشیدکه زمان طلبِ خون خدایی برسدپای شش گوشۀ تو عرش الهی است حسینکِی شود عاشق دلخسته به جایی برسدروزیِ ما اگر این فرصت دیدار نشدکاش از مشهدتان اذن رضایی برسدنیمه شبهای بقیع نیز صفایی داردکاش بر خاک حسن صحن و سرایی برسد

در دم مردن بيا اندر كنارم يا حسينحق زهرا مادرت چشم انتظارم يا حسين خادمم ، عبدم ، غلامم ، نوكرم ، درمانده امسروري كن لحظه ي در احتضارم يا حسين بينوا را جان زهرا مادرت از در مرانمجرمم چشم شفاعت از تو دارم يا حسين در سu200dؤال و پرسش قبرم بيا اي سرورمبي كس و بي مونس و بي غمگسارم يا حسينسايه ات را گر بگيري از سرم روز نشورمن يقين دارم كه اندر قعر نارم يا حسين اين لباس نوكري را اي شه از نوكر مگيرچون كه يك عمري بود اين افتخارم يا حسين

زمزمه مناجات با امام زمان (عج) بسبک: دوباره مرغ روحمسه شنبه هاکه میشه دلم خدایی میشهبرای جمکرانِ آقا هوایی می شهپرستوی وجودم کشیده پر دوبارهشعله ی عشق تو زد قلب منو شرارهیابن الحسن کجاییداد از غم جداییالهی که همیشه نوکر تو بمونم از در خونه ی خود دست خالی نرونمخداکنه فدات شم فدای خاک پات شمتو راه جمکرانت فدای نوکرات شمیابن الحسن کجاییداد از غم جداییاگه دعاکنی تو برای من همیشهاین دل عاشق من از تو جدا نمیشهجامونده ام ز عشقت آقا منو نیگا کنبه این غلام سیاهت یه کربلا عطا کنیابن الحسن کجاییداد از غم جدایی

هر صبح می کنم به ظهورت دعا بیاای آشنای خلوت هر آشنا بیاهر پنجره به روی شما موج می زندای روح پر تلاطم دریا بیا بیاای در تو زنده تا به ابد صبر فاطمهآقا به حق ناله خیرالنسا بیادریاب با تصدقی این مستمند راای حضرت کریم ، عزیز خدا بیااز فرط مصیبت شده ام تحبس الدعابنما خودت برای ظهورت دعا بیااز قتلگاه ناله هل من معین رسدای وارث حسین سوی کربلا بیاطفلان تشنه حسرت عباس می خورندای ساقی دوباره آن خیمه ها بیا

درد دوري حرم راچه كنمشده ايام صفر درد دلم را چه كنمكاروان آمده شام اين همه غم را چه كنمروضه رفتم همه ي ماهِ محرم قلبمنشد آرام بگو چشم ترم را چه كنمترسم آخر به لبم جان رسد و جان بدهمغمِ زينب شِكَنَد بال و پرم را چه كنمگفت زينب كه دمِ هجرِ تو داداش شكستگريه دختركِ تو كمرم را چ كنملحظه اي كه به سر غرقِ به خونت ميگفت:ميگذارند همه سر به سرم را چه كنموسطِ روضه دمي حرفِ خرابات شدهاين وسط حالِ دلِ محتضرم را چه كنممانده گر كه شبي روضه و هيئت نرومآن شب اين دردِ دلِ در به درم را چه كنمگيرم اصلا همه ي ماهِ صفر هم سر شد اين دلِ زخمي و خونين جگرم را چه كنمآرزويِ پدر است كرببلايي شدنمنشود غصه ي قلبِ پدرم را چه كنمگيرم اصلا همه ي درد دلم شد آراممنِ محزون غمِ دوريِ حرم را چه كنم

دلم مدیون چشماته ابالفضل

لبم مهمون دریاته ابالفضل

یا عباس جیبل مای لسکینه

الا مادر به قربون جمالت

رخ چون بدر و ابروی هلالت

شنیدم کام عطشان جان سپردی

گل ام البنین شیرم حلالت

________________________زِ هرجا میرسد بوی ابالفضلجهانمستازگلِروی ابالفضلبنفشه با تمام دلرباییندارد عطرگیسویابالفضلهلال نو اگر خواهی ببینیمنگهکنطاق ابروی ابالفضلهزاران سوسن وناز وشقایقنمیارزدبهیک موی ابالفضلشود هر محفلی رایک سخنگوبود زینب سخنگوی ابالفضلچهسرّیدر دلزینب نهان استکه می بوسد زِبازوی ابالفضلهمی گوید به هنگام نوازشبنازمخلقتوخوی ابالفضلهرآنکَسراکهدردیناعلاج استبیاید عاقبت سوی ابالفضلمریضی دارم اندر کنج خانهشفا خواهم ز داروی ابالفضل_______________________